Polski Kontyngent Wojskowy Irak

Początki misji

Misja Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w operacji irackiej rozpoczęła się w marcu 2003 roku.
Do działań bojowych przeciwko armii irackiej skierowano jednostkę specjalną "GROM", okręt zabezpieczenia logistycznego "Kontradmirał Xawery Czernicki" oraz pluton likwidacji skażeń pozostający w gotowości do działań na terenie Jordanii.

W dniu 1.05.2003 r. podczas konferencji w Londynie Polska otrzymała oficjalną propozycję objęcia kontroli wojskowej nad centralno-południowym sektorem.
Po zakończeniu działań wojskowych Irak został podzielony na 4 sektory stabilizacyjne.
W sierpniu 2003 roku wysłano do Iraku kontyngent w liczbie ok. 2500 żołnierzy. Od września 2003 r. Polska przyjęła odpowiedzialność za sektor Centralno-Południowy w ramach Wielonarodowej Dywizji Centralno-Południowej (Multinational Divison Central South).

Do realizacji zasadniczych zadań wydzielono 9 batalionowych grup rozmieszczając je w pięciu prowincjach: Babil, Karbala, Wasit, Najaf oraz Diwaniyah.


Podział na strefy stabilizacyjne. Źródło grafiki: pap.pl

Charakter, status i cele misji

Od samego początku status misji określono jako stabilizacyjna, której głównymi zadaniami były:
- zapewnienie ładu i porządku publicznego, bezpieczeństwa wojskom koalicji, liniom komunikacyjnym i zaopatrzenia oraz organizacjom humanitarnym;
- odbudowa zniszczonej infrastruktury przemysłowej, komunalnej i komunikacyjnej;
- zapewnienie bezpieczeństwa ludności cywilnej oraz dozoru osobom zatrzymanym;
- udzielanie pomocy w odzyskaniu skradzionych dóbr kultury;
- tworzenie podstaw do powołania nowych struktur administracji centralnej i lokalnej;
- ochrona i kontrola granic Iraku oraz utrzymanie bezpieczeństwa lotów.

Cele misji realizowano głównie poprzez pozytywne oddziaływanie na środowisko, zapewnienie bezpieczeństwa oraz działania ukierunkowane na zaspokajanie podstawowych potrzeb lokalnej społeczności. Powołano zespół CIMIC. Charakter pierwszych trzech zmian, który trwał do stycznia 2005 roku, określono jako stabilizacyjny.

Głównym zadaniem sił stabilizacyjnych w Iraku miało być utrzymywanie pokoju i pomoc narodowi irackiemu w odbudowie struktur państwowych po latach reżimu Saddama Husajna. Dlatego władze wojskowe, planując udział polskich żołnierzy w misji, wykluczały możliwość angażowania się w działania bojowe. Mając na uwadze pokojowy charakter misji minimalizowano możliwość użycia ciężkiego sprzętu bojowego.

Jednak irackie realia zmieniły się, zmienił się więc także zakres zadań i wymagań w stosunku do żołnierzy dywizji. Rosnące zagrożenie spowodowało, że podjęto starania mające poprawić bezpieczeństwo polskich żołnierzy i do Iraku trafił sprzęt odpowiadający ich potrzebom.

Sprzęt używany na misji

Od początku trwania misji irackiej do PKW Irak skierowano m.in.:
- śmigłowce różnych typów: Mi-8 (4 szt.), W-3 Sokół (5 szt.) oraz Mi-24D (6 szt.),
- kołowe samochody opancerzone BRDM - 2,
- samochody HMMWV (hummer) - 32 szt.,
- samochody osobowo-terenowe HONKER, w tym 80 szt. SKORPION 3,
- działa ZU 23-2 wykorzystywane do ochrony baz,
- taktyczne radary pola walki MSTAR,
- karabinki BERYL,
- karabiny wyborowe,
- karabiny maszynowe,
- karabiny AK z noktowizorem
- wkm NSW 12,7 mm,
- celowniki noktowizyjne,
- gogle noktowizyjne,
- lornetki noktowizyjne,
- ręczne granatniki przeciwpancerne - RPG 7,
- karabinki - granatniki 7,62 mm wz.74 Pallad,
- granatniki lekkie 40 mm wz.83.

Dowództwo

Dowódcami Strefy Stabilizacyjnej byli generałowie:

kwiecień 2003 - 11 stycznia 2004: Andrzej Tyszkiewicz
11 stycznia 2004 - 18 lipca 2004: Mieczysław Bieniek
18 lipca 2004 - 7 lutego 2005: Andrzej Ekiert
7 lutego 2005 - 26 lipca 2005: Waldemar Skrzypczak
26 lipca 2005 - 6 lutego 2006: Piotr Czerwiński
6 lutego 2006 - 18 lipca 2006: Edward Gruszka
18 lipca 2006 - 24 stycznia 2007: Bronisław Kwiatkowski
24 stycznia 2007 - 25 lipca 2007: Paweł Lamla
--------------------------------------Tadeusz Buk
--------------------------------------Andrzej Malinowski

Jednostki i liczba zołnierzy wystawionych na poczególne zmiany

I zmiana - 12 Dywizja Zmechanizowana ze Szczecina - 2500 żołnierzy
II zmiana - 11 LDKpanc, 6BDSZ, 25BKpow, 10 Blog (NSE) - 2500 żołnierzy
III zmiana - 16 Pomorska Dywizja Zmechanizowana z Elbląga - 2400 żołnierzy
IV zmiana - 11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej z Żagania - 1500 żołnierzy
V zmiana - 1 Warszawska Dywizja Zmechanizowana - 1500 żołnierzy
VI zmiana - 12 Dywizja Zmechanizowana ze Szczecina - 900 żołnierzy
VII zmiana - 16 Pomorska Dywizja Zmechanizowana z Elbląga - ok. 900 żołnierzy
VIII zmiana - 11 Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej z Żagania - 900 żołnierzy
IX zmiana - 1 Warszawska Dywizja Zmechanizowana z Warszawy - ok. 900 żołnierzy
X zmiana - 12 Dywizja Zmechanizowana ze Szczecina - ok. 900 żołnierzy

Przykładowe zdjęcia z misji


Patrol CIMIC. Źródło zdjęcia: www.piomndcs.mil.pl


Zabezpieczanie materiałów wybuchowych. Źródło zdjęcia: www.piomndcs.mil.pl


Patrol CIMIC. Źródło zdjęcia: www.piomndcs.mil.pl

 

opracował: Stanik
zdjęcia i materiały źródłowe: pap.pl, www.piomndcs.mil.pl, www.mon.gov.pl, www.do.wp.mil.pl,
zredagował: Knopers
data publikacji: 19.12.2007
edytował: Knopers 05.07.2008